(november 1998, nr.1)

Door Ismene Krishnadath

Adult-amusement-industry

Na jaren –als moeder van opgroeiende kinderen en als kinderboekenschrijfster- gefocused te zijn op kindercultuur, werd ik de afgelopen week maar liefst drie keer geconfronteerd met de adult-amusement-industry.

De eerste gelegenheid deed zich voor toen ik de nieuwe uitgevers van ‘Kookplezier’, mijn kooktijdschrift, ontmoette. Deze zeer bijdetijdse heren geven nl. een OEI-blaadje uit, of liever gezegd een OEI-blad, want het is een tijdschrift dat er qua vormgeving in Suriname best wezen mag. In OEI wordt Oprechte en Eerlijke Informatie over seks gegeven en op de middenpagina is er een grote foto van een schaars geklede dame afgedrukt.

Nou mag iedereen van mij OEI-blaadjes uitgeven –ik ben een vurig voorstander van persvrijheid en bovendien wardeer ik oprechtheid en eerlijkheid over seks zeker boven stiekem gedoe-, maar ergens vond ik het toch wel eng. Dus liet ik ze voor alle zekerheid in het contract opnemen dat ‘Kookplezier’ niet geintegreerd mag worden met tijdschriften die zich profileren door artikelen over seks of die op een andere wijze mijn –brandschone- reputatie als kinderboekenschrijfster zouden kunnen schaden.

Enfin, de OEI-heren hadden daar helemaal geen moeite mee, dus de Kookplezier deal is on.

Des woensdags toog ik enthousiast naar een workshop waar een of andere buitenlandse consultant een aantal sociale organisaties zou informeren over gedragsverandering. Van de consultant was ik niet bijster onder de indruk, wel van het verhaal van de vertegenwoordigster van de stichting Maxilinder, een zeer mondige dame in blue jeans.

De stichting Maxilinder behartigt de belangen van sex-werkers, voorheen prostituees genoemd. Sex ziet de stichting als een product en degenen die dit product aanbieden –vanouds een sociaal zwakke groep- worden door de stichting getraind in o.a. onderhandelingstechniekenne zelfweerbaarheid. Een grote overwinning van de stichting was de massale weigering van de sex-werkers zonder condoom te neuken met Amerikaanse mariniers die met hun schip de haven waren binnengelopen.

God, dacht ik toen ik dat hoorde, er is toch wel meer op de wereld dan mijn veilige huisje en veilige slaapkamer aan de van Lansbergestraat.

Maar hoeveel meer er was zag ik pas goed op de vrijdag in Moengo. Ik was daar met drie collega’s om een training te verzorgen. Wij werden ondergebracht in een van de trailers op het logeercomplex van de SURALCO. In de zitkamer stond een televisie met de waarschuwing erop dat kanaal 16 niet geschikt was voor kinderen. Nou, wij waren geen kinderen, dus zochten we onmiddellijk kanaal 16 op.

Het beeld vulde zich met een op zijn hondjes copulerende man en vrouw. We werden verder nog vergast op een vrouw met bloemetjeshoed en voile die een man met oosterse puntschoenen, goudgeverfde snor en valse wenkbrauwen pijpte, lesbische scènes, sadomasochisme, zelfbevrediging onder de douche en seks op het internet. Kanaal 16 bood 24 uur per dag adult-amusement, dus toen we om zeven uur ‘s morgens de televisie weer aanmaakten was daar een dame heel fris haar vagina aan het beschilderen.

Adult-amusement, dacht ik hoofdschuddend, wat moet ik ermee? Op mijn ontbijtbord hoef ik het zeker niet.