Previous Fayaston
(januari 1999, nr.12)
Door Ismene Krishnadath
Gezelligheid en stress
De laatste week van januari 1999 stond bij mij in het teken van de Canadese consultant en de gezellige avondjes. De Canadese consultant heeft fysiek niet eens zoveel tijd in beslag genomen, maar alleen al de overstap van een Nederlandstalig denk- en communicatiesysteem naar een Engelstalig denk- en communicatiesysteem was zo indringend dat het nog in mijn hoofd doordraaide als ik de beste man allang naar al zijn afspraken had toegestuurd en eigenlijk pauze moest houden met een kopje kamillethee en een gezellig artikeltje over busteversteviging uit SKWALA, mijn lijfblad.
Daarbovenop kwam nog dat hij binnen vier dagen een beeld moest krijgen van de situatie van kinderen in Suriname van 0 tot en met 6 jaar. U kunt zich voorstellen wat een informatievreter die man was en als klankbord voelde ik me zo een beetje verplicht zijn bevindingen aan te horen. Een portie ellende van hier tot ginder natuurlijk, met on top of the line de verlammende en verziekende invloed van de overheidsbureaucratie. "It’s endemic," constateerde hij met Noordamerikaanse voortvarendheid al na twee dagen. Als je dat zo in het Engels hoort zeggen, slaat de schrik je om het hart.
U begrijpt wel dat ik die drie avondjes uit van deze week hard nodig had.
Allereerst was er een hoogst interessante lezing over effectief communiceren en persoonlijkheidsvorming door neurolinguistische programmeurs. Als die mensen hun doel bereiken -de hele wereld trainen in hun technieken- dan wordt de aarde een paradijs. Iedereen is dan heel gelukkig en iedereen kan heel goed met iedereen overweg. Ik geloof er wel in. Alleen zal het nog hééél lang duren. 450000 Jaar om precies te zijn.
Toen kwam een verlate mofo-yari-prisiri (Letterlijk vertaald is dat ‘mond-jaar-plezier’. Probeert u zich er maar wat bij voor te stellen.) van de Surinaamse Vereniging van Neerlandici. Kerstlichtjes, zonnebloemen, fruitsalade, moppen, zang en een echte quiz.
Wist u dat ‘langetermijnplanning’ één woord is? Alles aan elkaar vast en nergens koppeltekens? Bij een fout antwoord kreeg je drie keer een herkansing. Wie zou niet bij deze leerkrachten in de klas willen zitten?
Tenslotte een avondje Schrijversgroep. Iemand verdedigt de stelling: De bodem van de put, die beschaving heet, is zwart. Nou heb ik vaker met stijgende verbazing naar de betogen van Schrijversgroep-mensen geluisterd, maar dit sloeg alles. "De Hindoegod Krishna wordt in India afgebeeld met een zwarte huidskleur en kroes haar. Jammer dat ik nou net dat boek waarin het staat, heb thuisgelaten." Of "Mijn bron De Wachttoren van de Jehovahs Getuigen is literatuur, want het is door iemand geschreven." En tenslotte, als de discussie steeds verwarrender wordt: "Hoe kunnen jullie in één avond begrijpen, waar ik al vijftig jaar mee bezig ben?" Schrijversgroeplogica waar niets tegen in te brengen valt.