HERINNERING
AAN DUISTERE PERIODE
Reeds enige tijd verschijnen twee opmerkelijke advertenties van
het ministerie van Regionale Ontwikkeling in de plaatselijke dagbladen.
Beide advertenties hebben betrekking op de voorgenomen bouw van 21 poliklinieken,
verspreid over het gehele binnenland, door het ministerie van Volksgezondheid,
in samenwerking met de Islamic Development Bank. Middels de ene advertentie
worden in Suriname geregistreerde consultantbureau's opgeroepen zich aan
te melden voor de functie van consultant, belast met onder andere het ontwerpen
van de diverse typen poliklinieken en aanverwante woningen. Via de andere
advertentie wordt gezocht naar een project coordinator, vijf field engineers
en een secretaris. Deze twee advertentie van het ministerie van Regionale
Ontwikkelingen zijn in meerdere opzichten opmerkelijk.
De regering Wijdenbosch maakte van één op ander moment
bekend, dat er geld zou worden geleend bij de Islamic Development Bank
ten behoeve van de bouw van 21 poliklieken in het Surinaamse binnenland.
Dit, tot grote verbazing van de de instanties, die reeds jaren belast zijn
met de gezondheidszorg in het binnenland. Er is namelijk nooit afstemming
gepleegd met deze organisaties en dus is men nooit nagegaan wat de behoefte
aan poliklinieken in het binnenland is geweest. Wanneer dat wel het geval
was, was men ongetwijfeld tot de ontdekking gekomen dat er geen behoefte
aan poliklinieken is, maar wel andere voorzieningen voor een optimale gezondheidszorg.
Toen ook nog de bemanning van de zogenaamde Project Implementation Unit,
die het toezicht zal hebben op de uitvoering van de bouwwerkzaamheden,
bekend werd, was het duidelijk dat de regering Wijdenbosch voor de zoveelste
maal een kleine groep personen in de gelegenheid wilde stellen een slag
te slaan.
Opmerkelijk
De betreffende advertenties van het ministerie van Regionale Ontwikkeling
zijn opmerkelijk, omdat hieruit blijkt dat de regering Wijdenbosch haar
voornemens om tot de bouw van 21 poliklinieken in het binnenland over te
gaan, onverkort voortzet, ondanks het feit dat is aangegeven dat de behoefte
er niet is. Het meest opmerkelijke in de twee advertenties, die namens
het ministerie van Regionale Ontwikkeling door de Nationale Voorlichtings
Dienst (NVD) zijn geplaatst, is echter de laatste zin. Daarin wordt namelijk
aangegeven dat reflecties kunnen worden gericht aan de voorzitter van de
Project Implementation Unit op het secretariaat van de directeur van het
ministerie van Financien aan het Eenheidsplein. Deze laatste zin heeft
een schok in de gemeenschap teweeggebracht. Het ministerie van Financien
staat namelijk aan het Onafhankelijkheidsplein. De naam Eenheidsplein werd
tijdens de periode van de militaire dictatuur, de zogenaamde revolutie
van de jaren tachtig aan die plek in Paramaribo gegeven.
Resoluut afgewezen
Wanneer wordt nagegaan dat de advertenties van de NVD afkomstig zijn,
dan kan meteen worden vastgesteld, dat het niet om een vergissing gaat,
maar dat bewust de naam Eenheidsplein is gebruikt. Aan het hoofd van de
NVD staat namelijk Imro Themen, vooraanstaand lid van het Comite Handen
Af van Suriname, dat in de bres springt voor Desi Bouterse tegen Nederland,
in verband met het in Den Haag tegen hem aan de gang zijnde drugszaak.
Het gaat om een zoveelste poging om het imago van NDP voorzitter en ex-legerbevelhebber
Desi Bouterse enigszins op te vijzelen. Daarnaast wordt een voorzichtige
poging gedaan om een zogenaamde revolutie, die inmiddels resoluut door
het Surinaamse volk is afgewezen, te doen herleven. Het volk van Suriname
is zich er echter ten volle van bewust dat datgene dat revolutie moest
voorstellen en was geintieerd door enkele onderofficieren van het Nationaal
Leger, niets anders dan dood, verderf en armoede teweeg heeft gebracht.Gestructureerde
corruptie, uitbuiting, onderdrukking, volksmisleiding, volksbedrog mensenrechtenschendingen,
handel en smokkel van drugs op grote schaal, zijn slechts enkele zaken
waar de Surinamer mee kennis mocht maken en die tot op dat moment vrijwel
onbekend waren.. Degenen, die bekend zijn met de methoden, die werden gehanteerd
in de periode van dictatuur, zullen ongetwijfeld tot de conclusie komen
dat het gebruik van de naam Eenheidsplein bewust is geschied. Maar, ook
al zou het onbewust zijn gebeurd, dan nog is hier sprake van een verwerpelijke
vergissing. De naam herinnert aan de donkerste periode in de Surinaamse
geschiedenis. Een periode die elke Surinamer zo gauw mogelijk wil vergeten,
net zoals de Joden het Hitler tijdperk niet graag zien terugkomen en de
kleurlingen in Zuid Afrika met afschuw terugdenken aan de periode van Apartheid.
HET DREIGENDE
GEVAAR
De afgelopen week heeft zich gekenmerkt door een aantal opmerkelijke
gebeurtenissen. Eén daarvan was de persconferentie van president
Jules Wijdenbosch, bij welke gelegenheid hij inging op de motie van wantrouwen,
die door de Nationale Assemblee tegen hem is aangenomen. Het staatshoofd
deed een aantal uitspraken, die veel stof hebben doen opwaaien en zeker
het nader bekijken waard zijn.
In de eerste plaats stelde Wijdenbosch dat het aannemen van de motie
van wantrouwen door de Nationale Assemblee tegen hem en vice president
Pretaap Radhakishun een ongrondwettige daad is. Hoe hij aan deze redenering
kwam is niet duidelijk geworden. In elk geval is het indienen van moties
door assembleeleden een recht van de parlementariers. Het in stemming brengen
van die moties is de taak van de assembleevoorzitter. Het stemmen over
de motie is het recht van elke volksvertegenwoordiger. Het is dus niet
duidelijk hoe Wijdenbosch erbij komt dat de aanname van de motie een ongrondwettige
daad van het parlement is. Nog onduidelijker wordt het wanneer de president
stelt dat het parlement een greep naar de macht heeft gedaan en dat de
meerderheid van de assemblee, die zijn aftreden heeft geeist een staatsgreep
voorbereid.
Bewust
De onduidelijkheid rondom de uitspraken van de president is waarschijnlijk
bewust gecreeerd. In feite creeert Wijdenbosch met zijn uitspraken voor
zichzelf een situatie, waarin rigoreus met tegenstanders kan worden afgerekend.
Sommigen vermoeden dat juist hij voornemens is een greep naar de macht
te doen, naar het voorbeeld van zijn Peruaanse collega Alberto Fujimori,
door het parlement uit te schakelen. Weer anderen, die de recente Surinaamse
geschiednis kennen, menen precies te weten wat er aan de hand is.
COUP
Op 25 februari 1980 meenden enkele onderofficieren van de toenmalige
Surinaamse Krijgsmacht (SKM) middels wapengeweld een staatsgreep te moeten
plegen. Alhoewel er bij die gelegenheid mensenlevens verloren gingen, vertellen
die-hard "revolutionairen", dat het om een vreedzame overname ging. Vanaf
het prille begin werd op meedogenloze wijze afgerekend met een ieder, van
wie men van oordeel was, dat die niet in het gareel liep. Ormskerk werd
standrechtelijk geexecuteerd. Hawker werd in gewonde toestand als een beest
afgemaakt, terwijl diverse personen alsgevolg van "zonnesteek" het leven
lieten. In de nacht van 7 op 8 December 1982 werden 15 burgers thuis opgehaald
en in het Fort Zeelandia in cellen opgesloten. Op 8 December werden verminkte
lijken naar het mortuarium vervoerd. Volgens de officiele verklaring van
de toenmalige autoriteiten, van wie een groot aantal thans weer in de leiding
van het land zit, werd een staatsgreep voorbereid. Hun gruwelijke dood
werd toegeschreven aan het feit dat zij massaal trachtten te vluchten uit
het Fort Zeelandia en men genoodzaakt was hen neer te knallen. Het zou
echter niet blijven Ormskerk, Comvalius, van Aalst, Hawker en de 15 mannen
van 8 December 1982. In de jaren daarna zouden honderden Surinamers hun
zonen kwijtraken in een zinloze binnenlandse strijd, nadat dejongens op
avontuur waren gestuurd. Tientallen binnenlandbewoners belandden in massagraven.
Indiaanse jongemannen, die zich keerden tegen de leiding van de Tucajana
Amozones, werden nooit teruggezien. Kortom, wetsovertredingen en schending
van mensenrechten, zijn in kringen van de NDP, dus president Wijdenblosch,
geen onbekende verschijnselen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er
akties worden ontketend, die een regelrecht strafbaar feit opleveren, zoals
het barricaderen van wegen. Het meest zorgwekkende is echter de vaststelling
van president Wijdenbosch, dat het parlement, het Gestructureerd Samenwerkingsverband
en de tientallen duizenden personen, die hebben deelgenomen aan de straatacties,
bezig zijn een illegale greep naar de macht voor te bereiden. Volgens Wijdenbosch
is er sprake van samenzwering tegen het wettig gezag. De eerder genoemde
personen en organisaties maken zich volgens hem dus schuldig aan een ernstig
strafbaar feit. Hierop staan volgens de Surinaamse wetgeving heel zware
gevangenisstraffen. Echter moet niet uit het oog worden verloren dat Jules
Wijdenbosch voortkomt uit de zogenaamde revolutionaire periode, die eerder
is besproken. De wijze waarop men meent andersdenkenden te moeten aanpakken
is duidelijk. Het Surinaamse volk moet meer dan ooit alert zijn.
.
EEN GRAP:
WIJDENBOSCH CONSTITUTIONELE
BESCHERMENGEL
Ware het niet zo, dat het om een heel serieuze zaak ging, waarbij
het voortbestaan van een hele natie op het spel staat, zou men heel hard
moeten lachen om de positie, die president Jules Wijdenbosch heeft ingenomen,
sinds de aanname van de motie van wantrouwen tegen hem en vice president
Pretaap Radhakishun, op 1 juni jongstleden in de Nationale Assemblee. Wijdenbosch
stelt zich op het standpunt dat hij niet kan aftreden, omdat de grondwet
hem die ruimte niet biedt. Opstappen zou hem schuldig maken aan overtreding
van de grondwet. Daarom is volgens hem de aanname van de motie van wantrouwen
door de meerderheid van de Nationale Assemblee
Ongrondwettelijk.
In elk geval heeft Wijdenbosch toegezegd, de grondwet met hart en ziel
te zullen verdedigen. Het valt niet te ontkennen dat dit een nobel streven
is van een president van een land. Overigens mag van hem ook niet anders
worden verwacht. Echter is het lachwekkend dat uitgerekend president Jules
Wijdenbosch van de Republiek Suriname zich anno juni 1999 opwerpt als de
kampioen beschermer van de constitutie, nu zijn dagen als staatshoofd zijn
geteld. Hij zou Suriname veel ellende hebben bespaard, wanneer hij zich
eerder door de grondwet van het land had laten leiden. De rechterlijke
macht zou dan niet zijn ondermijnd en de comptabele wetten van het land
zouden worden nageleefd. De staatskas zou niet zijn leeggeroofd, er zouden
geen epidemieen in het binnenland uitbreken, gezondheidszorg zou voor een
ieder binnen bereik zijn, niemand zou honger lijden, de koers zou SF 406,-
voor een dollar zijn gebleven en de koopkracht zou misschien niet zijn
toegenomen, maar zeker niet zijn afgenomen. Er zou geen behoefte zijn aan
vervanging van Hans Prade als voorzitter van de Rekenkamer van Suriname
door een ja-knikker, met name Riek Aaron.
Kampioen
Dezelfde Jules Wijdenbosch, die zich thans ontpopt als kampioen het
gebied van bescherming van de grondwet, keerde ooit naar Suriname terug
om met hart en ziel te werken voor een bewind dat middels een gewapende
staatsgreep aan de macht was gekomen en de grondwet van het land had gedeclasseerd
tot een ordinair stuk papier. Hetzelfde bewind dat werd gekenmerkt door
mensenrechtenschendingen op grote schaal. Overigens is het goed op te merken
dat Wijdenbosch zijn huidige presidentschap van Suriname te danken heeft
aan geheime verkiezingen, die hebben plaatsgevonden geheel volgens de voorschriften
van de grondwet van de Republiek Suriname. Eerlijk waren de verkiezingen
echter niet, omdat anders Wijdenbosch nimmer president was geworden. Het
Surinaamse volk is met hem opgezadeld, doordat enkele verblind door materiele
voordelen, bereid waren zich schuldig maken aan verraad en onethisch handelen.
De verkiezing van Wijdenbosch kon echter op basis van de wet op geen enkele
wijze worden aangevochten. Moreel-ethisch wel, maar dat zou voor tegenstanders
geen zoden aan de dijk leggen.
Wettig gekozen
Jules Wijdenbosch werd dus president van de Republiek Suriname, want
hij was hoe dan ook wettig gekozen. Echter kon reeds van tevoren ervan
worden uitgegaan dat hij niet in staat zou zijn de periode van vijf jaren
uit te zitten. Hoewel Wijdenbosch eerder reeds hoge positie in Suriname
heeft bekleed, was er nu sprake van een situatie die totaal vreemd voor
hem was. Hij zou namelijk leiding moeten geven aan een regering en daarbij
gebonden zijn aan de grondwet en andere wetten van het land. Eerder is
Wijdenbosch minister president van Suriname geweest en wel in de periode
van militaire diktatuur. Steeds wanneer de grondwet op grove manier was
geschonden en met gewel geweld een machtsovername had plaatsgevonden liep
Jules Wijdenbosch in de voorste gelederen om zijn schouders onder het "werk"
te zetten. Dat was dan ook het geval na de zogenaamde telefooncoup van
December 1990, waarbij president Ramsewak Shankar werd afgezet. Wijdenbosch
werd toen vice president, onder president Johan Kraag. Overigens heeft
Jules Wijdenbosch zich in de afgelopen jaren ontpopt als een grote beschermer
van overtreders van wetten, waaronder de grondwet. Zo heeft hij nimmer
en vooral tijdens zijn presidentschap niet, een hard standpunt kunnen innemen
tegen de drugsmisdaad. In dit verband zette hij zelfs de bilaterale relatie
tussen Suriname en het Koninkrijk der Nederlanden op het spel. Zelfs toen
vele mensenlevens door de vertroebelde relatie in gevaar kwamen, was hij
niet bereid de bescherming van een verdachte van drugsgerelateerde misdaad
op te geven. Alom heerst er dus grote verbazing wanneer Wijdenbosch in
een poging om zijn presidentschap te continueren, zich opwerpt als de kampioen
beschermer van de grondwet. " Houdt de dief, roept de dief", is dan ook
de mening van het overgrote deel van het Surinaamse volk.
VOLKSMISLEIDING
IS CULTUUR
Deze dagen wordt de Surinaamse samenleving via de media overstelpt
met regeringsvoorlichtingsprogramma's, die tot doel hebben de bevolking
ervan te overtuigen dat president Jules Wijdenbosch niet kan worden afgezet
door de Nationale Assemblee. De uitzendingen hebben echter weinig effect,
omdat ze bedoeld zijn voor dezelfde bevolking, die op nadrukkelijke wijze
roept om het vertrek van president Wijdenbosch en vice president Pretaap
Radhakishun. Komt nog bijkijken dat allerlei niet gezaghebbende personen
aan het woord worden gelaten, om het standpunt van de president, als zou
hij niet kunnen worden afgezet, te onderbouwen. Velen ervaren de programma's
dan ook als stuiptrekkingen van de president en de zijnen.
Verschillende media in Suriname hebben de afgelopen dagen opgemerkt
dat bij het samenstellen en uitzenden van de bovengenoemde programma's
misbruik wordt gemaakt van staatsmiddelen, wat inderdaad het geval is.
Misbruik van overheidsmiddelen, gepaard gaande met manipulatie, is ondetussen
een stuk cultuur geworden van de huidige machthebbers in Suriname, wier
handelwijze in de periode van militaire diktatuur, nog vers in het geheugen
ligt.
ARCHIEFMATERIAAL
Bij het samenstellen van de regeringsvoorlichtingsprogramma's wordt
vaak gebruik gemaakt waardevol archiefmateriaal. Het toeval wil dat precies
hetzelfde materiaal na de staatsgreep verdween uit het archief van de Surinaamse
Televisie Stichting. Na het vertek van de Kraag/Wijdenbosch in 1991 roofden
Borger Breeveld, de huidige regeringswoordvpoerder en de zijnen het archief
van de staatstelevisie leeg. Dat het materiaal wordt aangewend om te misleiden
en te manipuleren blijkt uit het recente geval, waarbij delen uit een vraaggesprek
dat mr. Fred Kruisland begin vorig jaar afstond, uit hun context werden
gehaald. De fragmenten werden zodanig gemonteerd, dat het erop leek alsof
ook Kruisland het standpunt van het staatshoofd onderstreept.
GESTRUCTUREERDE MANIPULATIE
De regering Wijdenbosch heeft niets nagelaten om informatie naar de
gemeenschap toe te manipuleren. Degenen, die principieel niet bereid waren
zich schuldig te maken aan misleiding, werden ontslagen of ontheven. Eén
van de eerste plaatsen waar werd ingegrepen was de nieuwsdienst van de
STVS. Er werd onder leiding van Kenneth Moerli een nieuwe Raad van Toezicht
benoemd voor de STVS, die daags na haar installatie een lijst presenteerde
met namen van personen, die tijdens de nieuwsuitzendingen niet meer in
beeld mochten verschijnen. Het ging hierbij om personen, die behoorden
tot de oppositionele politieke partijen en de vakbeweging. Uitdrukkelijk
werd aan de nieuwsdienst medegedeeld, dat het slechts was toegestaan Otmar
Rodgers in beeld te laten verschijnen, omdat hij de fraktieleider van de
oppositie was. Echter waren daar voorwaarden aan verbonden. De beelden
van Rodgers zouden meteen gevolgd moeten worden door een reaktie van het
toenmalige NDP fraktielid, wijlen Ronald van Ritter, of president Jules
Wijdenbosch zelf. Indien de laatstgenoemden niet bereid waren te reageren,
zouden de beelden van Rodgers buiten het nieuws gelaten moeten worden.
Aangezien de toenmalige leiding van de nieuwsdienst van de STVS niet bereid
was mee te werken aan deze vorm van nieuwsverduistering, moesten uiteindelijk
de koppen van het hoofd van de nieuwsdienst en de direkteur van de STVS
rollen.
VERWERPELIJK
De verwerpelijke wijze waarop men deze dagen meent de gemeenschap te
moeten voorlichten, waarbij misbruik wordt gemaakt van staatsmiddelen,
is niet verwonderlijk. De voorlichters vandaag zijn dezelfde personen,
die ons jaren geleden doodleuk kwamen vertellen dat jonge militairen als
gevolg.zonnensteek waren overleden, dat Roy Horb zichzelf in zijn cel had
opgehangen aan de elastiek van zijn onderbroek en dat Andre Kamperveen
en veertien anderen op de vlucht waren geslagen en een staatsgreep voorbereidden.
* hij integer is
*hij geen alcoholist is
*hij principieel is
*hij bewezen heeft de wisselkoers naar zijn hand te kunnen zetten
*hij nationaal en internationaal in aanzien is
*hij zijn woord gestand doet
*hij volgens de opiniepeilingen president van Suriname moet worden
WAAROM BOSJE WEG?
Omdat:
*van alles hier boven genoemd het tegenovergestelde op hem van toepassing
is
NDP EN GOD
Iemand die niet in Suriname woont of in elk geval niet bekend is met
het reilen en zeilen in Suriname, zou werkelijk diep onder de indruk raken
van een persbericht, dat de vrouwen van de Nationale Democratische Partij,
enkele dagen geleden uitgaven. Hierin werd de vloer aangeveegd met Pater
Toon, die eerder in een ingezonden stuk in de krant, de gang van zaken
bij de bestuursverkiezingen van de NDP had bekritiseerd. Opvallend in dit
persbericht is het aantal keren dat de naam van God wordt genoemd. Men
zou wellicht de indruk kunnen krijgen dat de NDP bestaat uit een groep
God-vrezende mensen. De periode van militaire diktatuur, die zich kenmerkte
door grove mensenrechtenschendingen, waarin huidge toppers van de partij
vooraanstaande posities innamen, bewijst het tegendeel. De voorzitter van
de NDP en een groot aantal vooraanstaande leden zijn hoofdelijk verantwoordelijk
voor de dood van honderden personen in de periode van militaire diktatuur
in de jaren tachtig. Daarnaast is Bouterse wereldwijd bekend als drugssmokkelaar
en wordt derhalve dan ook internationaal opgespoord. Lesley Winter werd
inderdaad op de luchthaven Zanderij aangehouden, met in zijn bezit een
hoeveelheid cocaine, terwijl bij de dochter van president Wijdenbosch,
die in Nederland woonachtig is, vaker invallen door de politie zijn gedaan
in verband met drugsgerelateerde zaken. Etienne Boerenveen heeft in de
Verenigde Staten van Amerika een langdurige gevangenisstraf uitgezeten,
na schuldig te zijn bevonden aan drugssmokkel. Het zou te ver voeren om
van alle NDP toppers hun strafbare feiten te noemen. Het is daarom gerechtvaardigd
je in Godsnaam af te vragen hoe een dergelijke partij God's naam durft
te noemen.
MOEDERHART'82
TOONT WARE AARD
Suriname maakt op dit moment een turbulente periode door. Het overgrote
deel van de gemeenschap eist het vertrek van president Jules Wijdenbosch
en vice president Pretaap Radhakishun. In de Nationale Assemblee, het hoogste
college van staat heeft de meerderheid van de leden het vertouwen in de
beide functionarissen opgezegd en hun aftreden geeist. De president en
de vice president weigeren gehoor te geven aan de oproep, omdat volgens
hun de grondwet die ruimte niet biedt. Staatsrechtsgeleerden en anderen
discussieren reeds dagen over het vraagstuk of de president wel of niet
kan worden afgezet. Daarnaast menen tal maatschappelijke organisaties hun
mening te moeten geven. Zo plaatste het Comite Moederhart'82 enkele dagen
geleden een advertentie in de krant, waarin de president, vice president
en alle 51 assembleeleden oproepen de strijdbijl te begraven en in dialoog
te treden met elkaar, opdat wij een stil en rustig leven mogen leiden in
alle godsvrucht en waardigheid. Het is opvallend dat Moederhart'82 juist
nu oproept tot dialoog, nu president Jules Wijdenbosch van de NDP in problemen
is. Eerder had Moederhart '82 ons ook voorgehouden dat de moorden van 8
December 1982 een gepasseerd station is en vooruit gekeken moet worden.
Moederhart '82 kan worden beschouwd als een onder afdeling van de NDP en
werd indertijd opgericht om de vele criminele aktiviteiten van de toppers
van de NDP middels gebed te trachten te legaliseren.